Huub Hovens - Open wond

 

Opmerken dat de manager geen ondernemer is, klinkt als het opentrappen van zo'n open deur. "De manager heeft het bedrijf geleend," benadrukt VNO-NCW.

 

En daar wordt hij vorstelijk voor beloond, voeg ik eraan toe. Zelfs wanneer hij bij gebleken ongeschiktheid door een open deur op de kinderkopjes belandt en daar - in zijn oneindige onbescheidenheid - ook nog eens 'n verongelijkte smoel bij trekt. Incompetentie, hoogmoed en onvervalste domheid worden met miljoenen afgekocht.

 

Na de bewieroking, wekken topbestuurders van topondernemingen - vroeg of laat - eerst plaatsvervangende schaamte op, dan ergernis, vervolgens afschuw en tenslotte onverschilligheid. Dat wil zeggen, bij de gewone burger.

 

De gewone ondernemer bereikt het stadium van onverschilligheid niet. Bij hem ontlaadt zich de opeenhoping van schaamte, ergernis en afschuw in machteloze woede, gepaard aan een fikse deuk in zijn rechtvaardigheidsgevoel.

 

Ik denk niet geheel toevallig aan Wim P, loodgieter te M. Probeert nu al zo'n jaartje of zes een eerlijke boterham bij elkaar te solderen. Bedient zijn klantjes zo goed hij kan, werkt van de vroege ochtend tot de late avond en gunt zichzelf alleen een paar ontspannende uurtjes op zondagmiddag.

 

Doet alles alleen, ook de administratie. Houdt de boeken zorgvuldig bij, betaalt tijdig alle rekeningen, alle verzekeringspremies, heeft nog nooit een ongeduldige fiscus op zijn nek gehad. Kortom: hij genereert autonoom zijn eigen inkomen en draagt ruim bij aan de welvaart van ons land.

 

Want Wim draait niet slecht, vindt hij zelf. Kan regelmatig investeren, reserveren en potverteren. Wel - en dat snapt hij best - zou hij onder een baas in ruil voor veel minder inspanningen van ongeveer hetzelfde inkomen kunnen genieten. Maar Wim wil geen baas. Wim is een echte ondernemer. De risico's die hij loopt, geven hem de kracht om extra zijn best te doen.

 

Maar vorig jaar zomer ging hij door zijn rug. Zes weken buiten spel. De arbeidsongeschiktheidsverzekering - die hem al zo'n jaartje of zes rond de 400 euro per maand aan premie had gekost - stuurde na tien dagen een arbeidskundige. Deze mevrouw lichtte tijdens een urenlang verhoor zijn complete doopceel om (drie weken later schriftelijk) tot de slotsom te komen dat Wim geen beroep kon doen op zijn verzekering.

 

"Omdat de heer P niet belemmerd wordt in het administratieve deel van zijn taken en hij een dusdanig ruime prijsstelling hanteert om het praktijkwerk zonder onverantwoord grote omzetderving uit te kunnen besteden, is hij in staat om risicoloos in zijn onderhoud te voorzien."

 

De deuk in het rechtvaardigheidsgevoel van Wim veranderde op slag in een open wond. Die genas vele, vele malen langzamer dan zijn rug.

 

Huub Hovens,
eindredacteur Limburg Zaken

Artikel geplaatst op: 20 Mei 2016

Delen



1 reacties

Geplaatst door Jos Cortenraad 700 dagen geleden
Herkenbaar verhaal, vaker gehoord. Een AOV is in de meeste gevallen alleen een uitkomst bij langdurige uitval door ziekte. Ee griepje, gebroken been of spit in de rug; allemaal eigen risico.

Plaats je reactie:

Ik ben geen robot
© 2017 LimburgZaken/Delite | Built by Delite, powered by Envation.